“Om te beginnen is het decor een buitengewone vondst. Het stelt de decors voor van een tv-soap, die telkens hoogst ingenieus in sneltreintempo door toneeltechnici in elkaar worden geschoven. Voorts wordt al wat er binnen die decors gebeurt, becommentarieerd in een video die boven het gebeuren wordt geprojecteerd. Vaak vergaat je bij het zien daarvan het lachen. (...) Dat alles zorgt voor een opmerkelijk - en in opera tamelijk zeldzaam - evenwicht tussen genoeglijk entertainment, intelligente interpretatie en onopdringerige moraal, die Haendel zelf zeker zou geapprecieerd hebben.”

“Ann Hallenberg is als Agrippina de bitch maar ook de ouder wordende vrouw en moeder die bezorgd is om haar nalatenschap. Daarenboven is zij een geweldige zangeres. Naast haar de opkomende bitch Poppea: het prachtige poppetje Elena Tsallagova zet zowel haar lichaam als haar nachtegalenstem in om haar personage de ladder op te boksen. De twee rivalen om de troon zijn Nerone (Renata Pokupic) en Ottone (Kristina Hammarström). Beiden zijn feilloos getypeerd: de eerste bij het begin als de kroonprins "die het niet kan" maar die later van zijn moeder Agrippina de knepen van het machiavellisme leert; de tweede als opbruisende jonge politicus die tegen zijn eigen overmoed (en zijn pik) aanloopt. Vrouwen zingen beide rollen, wat een prikkelende keuze is. Besluit: een erg professioneel gemaakte, hoogst amusante en voor wie het wil ook leerzame voorstelling.”

- De Morgen, 25 oktober 2012