Geplaatst op 15 feb 2010

De Standaard: Verdi als marathon

door Geert Van der Speeten


De Vlaamse Opera zet de grote middelen in voor Don Carlos. Voor de vijf uur durende Franse ‘oerversie' is het orkest versterkt en staan er liefst tachtig koorleden op de scène.

Tijdens de beruchte scène van de ketterverbranding, waarvoor het hele theater in rep en roer staat, komen daar nog eens een pak figuranten bij. Plus royaltywatcher Kathy Pauwels, achtervolgd door camera's en kabelslepers.

Het is het schokmoment van de voorstelling, in een beeldtaal van nu. Het publiek staat er met de neus bovenop: we zijn getuige van een verhaal van onderdrukking en machtsontplooiing, dat zich in het Spanje van de zestiende eeuw afspeelt, maar evengoed van alle tijden is.

Deze Don Carlos, die in Hamburg en Wenen al op de affiche stond, verbluft vooral door zijn heldere aanpak. Regisseur Peter Konwitschny is een vakman die kiest voor eenvoudige maar niet mis te verstane beelden. Het decor is om te beginnen haast volkomen leeg. Het is een grote witte doos, met deuropeningen waar alle personages zich moeten voor bukken. Ze bevinden zich – letterlijk – in een terneerdrukkend milieu.

Aan de personenregie en de typering van de rollen is veel zorg besteed, zodat de Antwerpse remake geen flauwe kopie is geworden, maar een frisse, levendige voorstelling. Deze Don Carlos zit vol geraffineerde details, zoals het sterk symbolische motief van de bruidssluier die in diverse varianten terugkeert.
[...]