“(...) Maar in plaats van een indigestie levert de voltooide opera een rijkelijk geschakeerde voorstelling op.”

“De eerste aria na de pauze was meteen raak. Een lange, smartelijke aria van de hertog van Alva, die zich beklaagt dat zijn zoon Henri in haat voor hem is opgegroeid. Even denk je: dat is toch weer prachtig van Donizetti. Maar dat klopt niet. De aria is van Battistelli die geruisloos de overgang tussen de oude meester en zichzelf weet te maken. Doorheen de opera vermindert de invloed van Donizetti haast als het lopen van een zandloper en drukt Battistelli zijn stempel op het werk. De finale is helemaal van hem, en dat hoor je. Uiteraard.”

“Noch is er ooit een gevoel dat je naar een andere opera aan het luisteren en kijken bent. Daar hebben de drie zingende protagonisten een groot aandeel in. Er is immers een groot verschil tussen het zingen van belcanto en van hedendaagse opera. (...) Rachel Harnisch (Hélène), Ismael Jordi (Henri) en George Petean (de hertog) gingen de uitdaging aan en slaagden met vlag en wimpel. Ook het orkest, onder leiding van de Italiaan Paolo Carignani, paste zich wonderwel aan aan de nieuwe composities. Geen idee of Donizetti geloofde in een leven na de dood. Maar als hij toekeek, zou hij instemmend meegedirigeerd hebben.”