Geplaatst op 3 mei 2010

Opera Giasone succesvol bekort

Jason is een slappeling. Zijn grootste prestatie is niet het veroveren van het Gulden Vlies, maar het verwekken van twee tweelingen bij verschillende vrouwen die hem blijven achtervolgen. Het leidt tot laf gedrag en weke smoesjes. Geen wonder dat Argonaut Hercules klaagt over zijn 'verwijfde' baas. Waar blijven de heldendaden?
In de opera Giasone van Cavalli is Jason alles behalve een antieke held. Van dubbele kindermoord door Medea is ook al geen sprake. Cavalli's librettist Cicognini koos voor een tragikomedie met goede afloop en dollende personages, het commerciële theater van Venetië moest in 1649 immers kaarten verkopen. Met veel succes, Giasone werd een blockbuster. Voor modern publiek is de drempel wel wat hoger, wegens onvolledige partituren, 3.000 tekstverzen en de licht chaotische handeling.
De Vlaamse Opera toont zich heldhaftig met een geslaagde eerste scenische opvoering in België. Regisseur Mariame Clément en dirigent Federico Maria Sardelli presenteren na enig knip- en plakwerk een ingekorte versie, die de handeling en vocalisten toch alle ruimte biedt. Sardelli componeerde de nieuwe tussenspelen 'in de stijl van' , en weet barokspecialisten geloofwaardig te koppelen aan strijkers uit het operaorkest. In tegenspraak met calvinistischer opvattingen laat hij het continuo-team van orgel, theorbes en klavecimbel uitgebreid klingelen.
Toch bieden de nog altijd vele recitatieven, voorgekookt door Cicognini's overigens zeer ingenieuze verzen, muzikaal weinig variatie. Net als in Cavalli's Ercole amante bij De Nederlandse Opera is ook hier gekozen voor uitzinnige vormgeving als contrapunt. Julia Hansen ontwierp een archeologische site waar een bizar mythologisch allegaartje tot leven komt. Een torenhoog kostuum en dierlijke symbolen herinneren aan Alice in Wonderland. Stotteraar Demo (een heerlijk sputterende Filippo Adami) is letterlijk een angsthaas, Medea (de vileine en verleidelijke Katarina Bradic) wisselt talloos vaak van outfit. De zwaaiende hangborsten van de oude min zijn licht verontrustend.
In combinatie met een regie die humoristisch is maar flauwiteiten niet schuwt, ligt vluchtigheid soms op de loer. Bezieling schuilt in een uitstekende cast. Jason heeft dan niet het charisma van Don Giovanni, maar contratenor Christophe Dumaux vertolkt de rol met een gratie die doet smelten. De slotzang van de tragische Isifile zingt sopraan Robin Johannsen zó mooi dat het pijn doet.

door Floris Don